lunes, 17 de octubre de 2011

MERECIDO HOMENAJE

Merecido homenaje el que le tributamos a José Ramón Peón Pérez, "Pepe", al haber completado 28 años ininterrumpidos en el cargo de Alcalde de Oza dos Ríos; cargo en el que cesa voluntariamente con la satisfacción de haber cumplido sus promesasas y alcanzado las metas a las que él y su pueblo aspiraban, convencido de que la renovación, aún no siendo imprescindible, es sumamente conveniente y oportuna. Pepe continúa aportando su inestimable experiencia como concejal, teniente de Alcalde y miembro de la Xunta de Goberno Local de nuestro Concello.

Los organizadores, con Pablo, el nuevo Alcalde, al frente, hicieron un encomiable esfuerzo para acondicionar el local y dotarlo de la ornamentación adecuada; seleccionar las viandas, exquisitamente preparadas y servidas por el Restaurante El Moderno de Oza dos Ríos, y concertar la animación,  asumida por la inigualable orquesta París de Oza, proporcionado a todos los participantes una velada entrañable, en la que concurrió la despedida de Pepe como Alcalde y la de la Orquesta París de Oza, que renuncia a los escenarios de las verbenas al menos durante un año; y es que el incesante aumento de la demanda dificulta la conciliación de la actividad musical de sus componentes, todos ellos aficionados, con su vida laboral y familiar.

Debo destacar el esfuerzo de nuestros muchachos de la cuadrilla de obras: Juan, Esteban, Diéguez, etc., al mando del veterano José Manuel. E igualmente la inestimable colaboración en la logística, los reportajes y la estética de Tito, el del Moderno, Jose Varela y el trío femenino: Rocío, Belén y Merche.

Muy profesional la conducción del acto solemne, a cargo de nuestro televisivo veterinario y criador de perros, Octavio Villazala. Emotivas las palabras que Belén Peón pronunció en nombre de la familia del homenajeado. Correctísima la intervención del representante de la Corporación, Benito García. Entrañable la actuación de los representantes populares, Marcelino Varela y Paco Viqueira. Enfervecedoras las palabras de Pablo González, que sustituye a Pepe en el cargo. Tampoco quiero olvidar el buen gesto del recientemente elegido Alcalde de Betanzos, nuestro buen amigo Moncho, que obsequió a Pepe con una placa conmemorativa en nombre y representación de la entidad local que preside.

Y qué decir de esos cientos de amigos que constituyeron el grueso de los participantes... simplemente que estuve encantado de ser uno más, disfrutando de ese saber estar y esa poderosísima unidad que caracteriza a los ozenses.

Lo más destacado, sin duda, el sincero y profundo afecto que multitud de personas de toda clase y condición le profesan a Pepe;  y es que, como él mismo dice, si me fastidias, no esperes que te favorezca especialmente, pero nunca te desearé ni te haré mal alguno.


Son muchas las vivencias e inagotable el anecdotario que me ha referido -y espero que lo siga haciendo- este "Rei da Retranca", pero eso lo guardo para un capítulo posterior. Hoy basta con la noticia.


 


jueves, 29 de septiembre de 2011

PEDRO DA FONDEIRA

No Boletín Oficial do Estado número 227, do 22 de setembro de 1975, insértase a Resolución da Jefatura Provincial de Carreteras de La Coruña pola que se publica a relación de aspirantes admitidos e excluidos no concurso-oposición libre e restrinxido para cubrir cinco prazas de Capataces de Cuadrilla vacantes na plantilla desa xefatura, así como o Tribunal que debía xulgar os exames, sinalando lugar, día e hora de comenzo dos mesmos.
En total, 46 aspirantes. Co número 13 da lista correspondente ao turno libre figura Pedro Manuel Sánchez Cao. Formaban o Tribunal Ramón Molezún Rebellón, Enxeñeiro xefe; Francisco Dapena Casal, Enxeñeiro de Camiños;  Eduardo Pérez Sanz, Enxeñeiro Técnico de obras Públicas e Eduardo Fernández de la Fuente, do Corpo Xeral Administrativo. A Pedro, home libre de supersticións, conxuros e meigallos, non lle afectou a fatalidade que tradicionalmente se lle atribúe ao número 13; superou as probas, que se celebraron ás 11 horas do día 11 de novembro (XI) de 1975 no Instituto Mixto de Zalaeta, e incorporouse profesionalmente ao mundo do asfalto, a sinalización vertical e horizontal, os entronques, a limpeza de cunetas, autorizacións de construcción de "tajeas", etc. nese mundo permaneceu ata a súa xubilación, creo lembrar que aló polo ano 1995.
Durante todos estes anos compatibilizou a dirección das cuadrillas de obras públicas coa axuda á súa irmá Pacita na atención da taberna da Fondeira (a de Ricardo), no lugar do mesmo nome, situado no cruce da estrada comarcal de Ordes a Lanzá (aquela que según un célebre médico da zona servía para encaixar as mandíbulas, según relata quen o experimentou en carne propia, o Xuiz de Paz, Jaime Lata) coa de Xanceda a As Travesas. A Fondeira era cita obrigada, especialmente os venres, para tomar as míticas tazas. E alí nos xuntábamos o que suscribe, Raúl Doval, Manolo Otero, Jaime Mata, Domingo Antonio Sánchez, Lino Concheiro, Antonio de Papucín, Valentín de Vitre?, Mendes, José Ángel Sánchez, Juan, Tito e Ángel da Caixa, Eudaldo, Eque, Suso da Fieiteira, e un largo etcétera, disfroitando da conversa e das partidas de tute e subastado, verificando a certeza da teoría da relatividade no ámbito do espazo-tempo. Pacita enchía o mostrador de cacahuetes e Pedro servía as tomas, participando activamente en toda-las rondas. Todos deixábamos a "calderilla" encima da barra, e taberneiros iban collendo os cartos según o seu propio criterio de ainidade pandilleira e prelación natural dos seus membros no turno de pagamento.
Alí temos comido sacos de percebes das Sisargas, camaróns e centolos de Cedeira, tortillas de chourizo, tortas de rixóns, caza maior e menor... Alí nos xuntabamos ao mencer para ir a cazar ó coto de Marcelino, en Vilasantar, máis dunha vez con escopetas prestadas e cans alleos. Alí voltabamos coas perdices e os faisáns para quentarnos ao lume da lareira ao anoitecer, e asar algún que outro chourizo ao espeto ou envolto nunha berza, no medio das brasas. Alí temos tocado a guitarra o Paxaro máis un servidor e cantado a dúo noltálxicos e harmoniosos boleros, mambos, bossa nova, rancheras... Alí matou e despezou Emilio da Ponte Aller o último porco que lle merquei a Pedro; un porco cebado con agarimo e sabiduría, moi superior a calquera "pata negra".
Sempre lembrarei as idas e vidas de Pedro a toda-las feiras do entorno -Ordes, Arzúa, Curtis, Teixeiro, Betanzos, Pontecarreira, Melide, Carballo...- e os intercambios que faciamos de semillas e plantas. "vou a Carballo, quere que lle traiga chícharos da marca asgrow? É o único sitio no que os encontro". "Vou o miércoles a Órdenes, se quere tráigolle un cento de repolo".
Hai escasamente tres meses preguntei por él "na de María José" e dixéronme que estaba delicado de saúde e que marchara coa súa irmá Pacita á casa dunha sobriña que vive en Castellón. La Voz de Galicia  anuncioume hai pouco que Pedro cruzou a fronteira desta vida o pasado día 25, aos 80 anos de idade. Non puden despedilo o día 27 no camposanto que arrodea a Igrexa do Divino Salvador de Xanceda, porque as circunstancias tiveronme retido o día enteiro en Betanzos. Nesa vila, moi preto da Igrexa de San Francisco, deixei pendurada no ar da rúa unha oración sentida e sinxela e a miña condolencia para a súa familia, especialmente para Pacita e Horacio, aos que espero poder abrazar persoalmente.
Sempre lembrarei a peculiar forma que tiña Pedro de expresarse figuradamente: canto mantén a fariña..., hai roupa tendida ao sol..., bota un pouco de xiada..., hai moita constipación..., menuda sinfonía tiña onte... Sempre o lembrarei plantando a verdura no pequeno horto exquisitamente cuidado e disposto; entrando na de María José, recén duchado e peinado, coa camisa planchada e limpa coma unha patena, ofrecéndose para facer calquera recado; xogando ao fútbol no prado de Raúl o día do Pilar, esmagado pola enorme humanidade de Suso da Fieiteira; tratando de poñer un punto de sensatez nos eventuales debates acalorados dos clientes; tomando unha copa de anís na romería da Mota; despedíndose ás nove da tarde-noite en punto, porque a cea o esperaba. E sempre lembrarei a gracia con que refería aquela anécdota (ou anedota, como diría Ricardo) vivida no cuartel, na Coruña, no que o Sarxento encargado da instrucción tiña que decirlles "jooo!" ós que chegaran das aldeas máis remotas , porque si lles decía "alto!" non entendían.
Foron moitos anos de convivencia desanfadada, sinxela e sincera, que forman parte desas sensacións ingrávidas, inmateriais pero sustanciais, que conforman a propia existencia. Un forte abrazo, vello amigo

miércoles, 3 de agosto de 2011

PRINCEPS SENATUS Y NAVEGAPRINCEPS





Antes de Cristo.

   Terminadas las últimas campañas que liquidaron el triunvirato, Augusto regresó a Roma como triunfador, ante un pueblo jubiloso, con la esperanza puesta en el fin del caos y la guerra civil.
      Se celebraron múltiples festejos, fueron recompensados los soldados, se condonaron los impuestos e incluso utilizó su fortuna personal para aliviar a la población. Entregó raciones de trigo a los necesitados, promovió el embellecimiento de Roma y concedió ayudas a las provincias asoladas por inundaciones y temblores de tierra. Todas estas inversiones y ayudas permitieron reducir el déficit del "Estado" y comenzar una época de estabilidad económica y social.
      En efecto, la subida de Augusto al poder fue el principio de una era de Gobierno relativamente estable, requisito básico para la recuperación económica y la expansión. El nuevo régimen se hallaba entregado a la causa de la paz civil y la pacificación de los enemigo de Roma. El éxito de esta política fomentó el desarrollo económico interno y, en la medida que amplió el territorio controlado por los romanos, agrandó los horizontes económicos del imperio.
Muy hábilmente (en palabras de Séneca, "El soberano se disimulaba bajo el manto de la Republica"), en el año 27 a.c., Octavio convenció al Senado para que le declarase Princeps Senatus -primus inter pares-, y se le entregan poderes especiales ese mismo año, mediante un consensus universorum. Poco después recibiría el título de Augustus, que transformaría en su nuevo cognomen. Ese título de Augusto, tiene claras connotaciones religiosas, que otorgaban carácter divino a su misión.
     En palabras del propio Augusto:
    "En mi sexto y séptimo consulado (28, 27 ac), después de terminar la guerra civil, y habiendo obtenido todas las cosas por consentimiento universal, le retorné el poder del estado al Senado y al pueblo Romano. Por este mérito mío, por un decreto del Senado, fui llamado Augusto y mi frente fue públicamente vestida con una corona de laurel y una corona cívica, un escudo de oro fue puesto en la puerta Juliana del Senado, la inscripción del escudo atestiguaba a la virtud, merced, justicia y piedad, por la que la gente de Roma me la han otorgado. En ese tiempo excedía a todos en influencia, pero no tenía más poder que los otros que tenían mis colegas en cada magistratura".
      En el 23 a.c. obtiene la Tribunicia potestas -perpetua pero de renovación anual y que le permitía el ius intercessionis, el poder de vetar a otros magistrados, y reunir al Senado bajo su tutela. También se le otorga el Imperium Proconsulare Maius, un Imperium que hacía su poder de mando superior al de los otros Procónsules, de esta manera las provincias senatoriales quedaban bajo su mando y esto le daba autoridad directa sobre el ejército, así como tener el control de dirección sobre la política exterior Romana. Finalmente, se le otorga el poder del Censor.
      En el 22 a.c., al no resultar ser elegido Cónsul, la población interpretó dicho evento como que el Senado pretendía aislar a Augusto del poder. Esto llevó a una revuelta y durante los años 22, 21 y 20 a.c. no permitieron la elección de dos Cónsules sino solo de uno, dejándole un puesto libre a Augusto para cuando éste deseara tomarlo.
      En el 19 a.c. el Senado le permite a Augusto poder utilizar la insignia consular en público y frente al Senado, sin importar que en dicho momento Augusto fuera o no Cónsul, lo que tenía por objeto que éste lo parezca ante la población para evitar disturbios.
      Octavio Augusto nunca se presentó como Rey o Monarca, sino que siempre lo hizo como Princeps, y esto se hace evidente en los párrafos de su autobiografía:
      Cuando se me ofreció la Dictadura, tanto en mi presencia como en mi ausencia, por la gente y el Senado, cuando Marcus Marcellus y Lucius Arruntius fueron Cónsules, No lo acepté.
      En el 13 a.c. muere Lépido y Augusto toma su título de Pontifex Maximus. De esta manera no sólo logra reforzar su prestigio político, sino que también fortalece la religión romana en contraposición a las orientales, a las cuales mostró una gran hostilidad. Siendo Pontifex Maximus pudo reforzar la imagen del culto imperial, la cual fue uno de los pilares de los Principados siguientes. Varios monumentos y altares se levantaron en honor al Emperador y Julio César fue adorado como un Dios y puesto junto a Apolo. Es importante destacar que Augusto permitió esto solo en algunas provincias, donde la tradición de éstas lo favorecían. En el 2 d.c. sería nombrado Pater Patriae -Padre de la patria-.
    
       Año 2011. Diario de Las Palmas. laprovincia.es

    " AMOR Y RELAX EN
    "MALLORCA
    "AGENCIAS
    "PALMA
En su primer día de estancia completa en Mallorca, Doña Letizia y sus dos hijas, las infantas Leonor y Sofía, acompañaron a Don Felipe, que compite en la regata a la caña del Hispano, en su traslado desde el palacio de Marivent al Real Club Náutico, en un automóvil conducido por Don Felipe.
     "El vehículo del Príncipe iba precedido por otro en el que Doña Sofía llevaba a sus otras dos nietas, Victoria Federica e Irene, mientras la infanta Cristina, que patronea este año el velero Aifos de la Armada Española, completaba el grupo al volante de su propio automóvil.
     "Nada más bajar del coche, el príncipe dedicó un sonriente "buenos días" a los periodistas que aguardaban frente a la entrada y todos posaron en las escaleras para los gráficos junto al presidente del Náutico, Matías Salviá, y el del comité organizador de la Copa del Rey, Javier Sanz.
     "Ya en el embarcadero, el Príncipe ayudó a subir a la cubierta a Doña Letizia y a sus dos hijas, ambas con camisolas blancas a juego con el vestido de su madre, y a ellos se unió la Reina desde la cubierta del Bribón, atracado a su izquierda. Antes de regresar a Marivent, la Reina, sus nietas y Letizia pasaron por la cafetería del club, donde se sentaron a tomar un refresco".
      

       Para no perder la costumbre, nuestro príncipe, en múltiples actos Jefe de Estado en Funciones y futuro Rey de España, regresa a Marivent,  donde se reúne toda la familia, manifestando públicamente sus ansias, o tal vez  insuperable necesidad, de diversión y esparcimiento. Enternecedor.
      Majestad, en uso de la libertad que me confiere mi condición de ser humano y de la responsabilidad inherente a mi condición de ciudadano del Estado español, con el mayor respeto y cariño debo manifestar que tal vez no sea el mejor momento  para hacer públicas demostraciones de "dolce vita" y caras aficiones, cuando la aflicción es el pan diario de millones de conciudadanos que no tendrán vacaciones, simplemente porque no tienen trabajo ni mucha esperanza de poder encontrarlo en un futuro inmediato. Un gesto solidario, sincero y públicamente perceptible tendría un valor inestimable para nuestro pueblo, que tantas muestras de afecto ha profesado reiteradamente al Rey D. Juan Carlos I y por extensión a su legítimo heredero.